با مرگ زمان

ستاره ای در خود

فرو ریخت...

سیاهچاله ها

اینگونه جان می یابند!

/ 15 نظر / 7 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ماهور

با مرگ ستاره ها.

nimkat

سلام دوستم... خیلی خوب بود شعری که برام نوشته بودی... خیلی... [گل]

اندیشه

بسیار زیباست و من به تعبیر خود می گویم همیشه وقتی درخشش ستاره ای رو به خاموشی می گذارد.....یک فکر خلاق و نو خاموشی می گیرد و سیاهچاله ای از خرافات و افکار سیاه پر می شود.....وای به وقتی که همه ستاره ها از ترس در خود فرو بریزند.....[گریه]سیاهچاله ها پر می شوند و جان می گیرند و زندگی نابود می شود......و مردگی کردن جایگزین زندگی می شود.....

فریبا

خدایا! چقققققدر دلم برای اینجا تنگ شده بود، این شعرا... این احساس امنیت... و تو فولرن عزیز[ماچ] حوت نازنین! هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز این آسمان غمزده غرق ستاره هاست [گل]

حوت

somebody want you somebody need you ...somebody is me

فریاد

یکی می میرد که دیگری متولد شود این رسم ققنوس است[گل]

آرزو

سياهچاله آيا ستاره اش را با من قسمت مي كند؟.. . . خيلي درخشان بود اين نوشته ات ..خيلي .[گل] . . فريباي عزيزم چه خوب است ديدن ردپايت